Μη μου θυμώνεις, μάτια μου. Νοεμβρίου 7, 2009
Posted by Holly in World we're living in.Tags: Κουγιουμτζής
4 comments
Τα παλτά μυρίζουν ναφθαλίνη.
52 ways to describe (s)now.
Με έχεις πολύ προβληματίσει.
Θέλω να κάνω τους ανθρώπους ευτυχισμένους.
Θα βρω τον καλύτερο.
Θα πάμε ποδηλατάδα την Κυριακή.
Θα βρω τον καλύτερο τρόπο επιβίωσης.
Θα τρέξω.
Across The Universe.
Η σοκολάτα γάλακτος είναι πιο γλυκειά από την μαύρη.
Χτες έκλαιγα για 3 ώρες συνεχόμενα.
Μάμπο.
Ξέρω τι φταίει και δεν κάνω κάτι για αυτό.
Bridge Over Troubled Water.
Όταν διαβάζω ποιήματα, φοράω πολύχρωμα γυαλιά.
Η φωνή σου μου φέρνει στο νου παλιά ταινία.
Fall of the Wall
Τα καλύτερα κείμενα γράφονται όταν υποπίπτω σε αμαρτίες, παραπτώματα.
Μη μου θυμώνεις, μάτια μου.
Δεν με καταλαβαίνεις.
Με γλυκό χαμόγελο μια καληνύχτα πες μου.
Τι κάνουμε όταν κάτι λείπει? Νοεμβρίου 6, 2009
Posted by Χιονάτη in La divina in cucina.Tags: συνταγές, τυροπιτάκια
3 comments
Φτιάχνουμε τα τυροπιτάκια της μαμάς…
Είναι τα πιο νόστιμα τυροπιτάκια που έχω φάει μέχρι στιγμής…και είναι φυσικό αφού ειναι της μαμάς!!!
Η συνταγή κλασσική κ απλή!
Υλικά
Για τη ζύμη
Αλεύρι
Νερό
Μαγιά
Αλάτι
Δεν έχουμε αναλογίες γιατί είναι της μαμάς κ η μαμά τα βάζει με το μάτι (βασίζεται κυρίως στην διάθεση κ στα άτομα που θα φάνε!!!). Πάντως σε 1 κιλό αλεύρι θα χρειαστεί ένα φακελάκι μαγιά…περίπου!
Για τη γέμιση
Τυρί φέτα
Αυγό
Πιπέρι
Εννοείται πως μπορούμε να προσθέσουμε ότι άλλο θέλουμε…εδώ αυτοσχεδιάζουμε!!!
Χρόνια Πολλά! Νοεμβρίου 2, 2009
Posted by Holly in Eternal style, Events, La divina in cucina, TaDikaMou, Viky, World we're living in.Tags: happy birthday, πέστο, συνταγές
5 comments
To Whom It May Concern
Ήταν μεσημέρι. Ήταν ένα κορίτσι. Κι ένα αεροδρόμιο. Και γεννήθηκε κάτι. Την μέρα που γιορτάζουν οι Άγιοι Ακίνδυνος, Αφθόνιος, Πηγάσιος, Ελπιδοφόρος και Ανεμπόδιστος. Τους είχε ακούσει παλιότερα αυτούς τους Αγίους με αυτά τα -έως και αστεία για Αγίους και ανθρώπους, ονόματα και είχε γελάσει. Το κορίτσι. Κι έτυχε να έχει εκδωθεί εκείνη την μέρα το εισιτήριο. Του κοριτσιού. Και έτυχε η ανάγκη να ανοίξει κάτι στο διαδίκτυο, σαν μια κάποια φωνή για διάφορα θέματα, να γίνει εκείνη την μέρα. Του έτους. Κι έτσι στήθηκε κάπως όλο αυτό το blog. Η δημιουργία του έγινε σαν σήμερα, σήμερα είναι τα γενέθλια, και το πρώτο post μάλιστα σαν σήμερα ξεκίνησε, αλλά επειδή μεσολάβησε μεγάλο ταξίδι, ολοκληρώθηκε και δημοσιεύτηκε μια μέρα μετά. Αυτά για την ιστορία.
Συνεχίζουμε να είμαστε σε αυτό το blog τέσσερις αγαπημένοι Chefs. Άλλοι συμμετέχουν περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Άλλοι δίνουν κομμάτια από την ψυχή τους, άλλοι κομμάτια από την κουζίνα τους κι άλλοι από παντού. Κανείς δεν ξέρει αν θα συνεχιστεί το blog για καιρό ακόμα. Εξαρτάται από τα κέφια και τις καθημερινότητες όλων. Το να γράφεις ή να μην γράφεις posts δεν σου αλλάζει την ζωή. Κάνει ίσως κάποιους να χαίρονται (για) όσα γράφεις ή να μαντεύουν τι προσπαθείς να πεις πίσω από τις λέξεις. Κάνει εμένα, γιατί για τον εαυτό μου μπορώ μόνο να μιλήσω, να νιώθω πιο ανάλαφρη ή πιο εκτεθειμένη, ανάλογα με τις μέρες, τις νύχτες και τα φεγγάρια.
Ο καιρός περνάει, πέρασε, για να φτάσουμε εδώ σήμερα, ένα χρόνο μετά. Οι ζωές αλλάζουν και προχωρούν. Αναπόφευκτα σκέφτομαι πόσα δεν έχουν γίνει από εκείνο το πρώτο post μέχρι τώρα. Σαν απάντηση μπορώ να πω “αρκετά”, κάποια με νόημα, κάποια χωρίς. Αυτή φαίνεται να είναι η ζωή όμως, τόσο λογική όσο και παράλογη, τόσο παράλογη όσο και λογική. “‘Ενα αστείο η ζωή. Δεν έχει πώς, ούτε γιατί”, λέει ένα τραγούδι.
Εύχομαι να είμαστε όλοι καλά και να γίνονται πράγματα. Να μην είμαστε στάσιμοι. Εκτός αν είμαστε βαθιά ευτυχισμένοι.
Ευχαριστούμε πολύ όλους όσους μας έχουν διαβάσει ή/και έχουν κατά καιρούς σχολιάσει κάποιο από τα άρθρα μας.
Χρόνια Πολλά!
Kind Regards,
Holly
P.S.: Σαν δώρο θα δώσω τις αναλογίες από την Fresh Basil Pesto που μου έχουν πει ότι την φτιάχνω ωραία..
Fresh Basil Pesto Recipe
2 φλυτζάνια φύλλα βασιλικού (πλυμμένα και στεγνωμένα)
3 γεμάτες κουταλιές σούπας τριμμένη παρμεζάνα
μισό φλυτζάνι κουκουνάρι (κατά προτίμηση ελαφρώς καβουρδισμένο)
1-2 σκελίδες σκόρδο
1 φλυτζανάκι του καφέ λάδι
αλάτι και φρεσκοτριμμένο πιπέρι
:)
Εσύ Κι Εγώ Οκτωβρίου 26, 2009
Posted by Holly in Uncategorized.Tags: Γαλάνη, Διαίσθηση, Εσύ κι Εγώ, Κ.Βήτα, Φθινόπωρο
3 comments
Στην Α.Ν.
Βλέπω, κοιμάμαι, ακούω, μυρίζω, περπατάω, ζω. Και έχω στο μυαλό μου όλους εκείνους που δεν μπορούν να το κάνουν. Προσπαθώ να σκέφτομαι εκείνους που δεν θα υπάρχουν αύριο, να θυμάμαι εκείνους που τους μάζεψε το χτες και τους πήγε κάπου μακριά, να συνειδητοποιώ ότι κι εγώ είμαι τόσο παροδική. Είναι φθινόπωρο και μια αιωρούμενη μελαγχολία μοιάζει must, σαν τις ομπρέλες, αξεσουάρ της εποχής. Τα ερωτήματα που μας κάνουν να ψαχνόμαστε μπορούν να μετρηθούν σε …πολλά, “ασήμαντα” ή “σημαντικά”, παλιά ή καινούρια. Προσπαθώ να χαίρομαι που προσπαθώ, που οι γύρω μου προσπαθούν, προσπαθούν να διώξουν τον στεναχωρημένο εαυτό τους, να σβήσουν κάποιες ενοχλητικές σκιές (που θα μουτζουρώσουν τις φωτογραφίες που θα βγάλουμε στο φωτεινότερο “μετά”), να πάνε μπροστά. Χαίρομαι που κάποιοι πολύ καλοί φίλοι ψάχνουν να βρουν την δύναμη να ζήσουν, να κινηθούν, να μιλήσουν, για να μου χαρίσουν και πάλι πολλά χαμόγελα, για να τραγουδήσουμε και να χορέψουμε και πάλι κάποια στιγμή μαζί τα πιο ωραία τραγούδια. “Η καρδιά είναι μισός προφήτης”, λέει ένα εβραϊκό γνωμικό, κι αυτό εμένα μου αρκεί. Μην αργείς.
ἐπὶ τὴν ἄπειρον θάλασσαν… Οκτωβρίου 14, 2009
Posted by Αστρής in Eternal style.Tags: Ανδρέας Κάλβος, Μανώλης Χάρος, ocean
add a comment
ἐπὶ τὴν ἄπειρον θάλασσαν
τῶν ὀνείρων, ὀλίγαι,
ἀπηλπισμέναι
ψυχαὶ νεκρῶν διαβαίνουσι
μὲ δίχως βίαν·
Ανδρέας Κάλβος
Ωδή Δεκάτη
nobody’s fault Οκτωβρίου 12, 2009
Posted by Holly in World we're living in.Tags: Irving Penn, Life of Brian, reality
4 comments
[transcript from Monty Python's Life of Brian]
STAN: It’s every man’s right to have babies if he wants them.
REG: But you can’t have babies.
STAN: Don’t you oppress me.
REG: I’m not oppressing you, Stan — you haven’t got a womb. Where’s the fetus going to gestate? You going to keep it in a box?
(STAN starts crying.)
JUDITH: Here! I’ve got an idea. Suppose you agree that he can’t actually have babies, not having a womb, which is nobody’s fault, not even the Romans’, but that he can have the right to have babies.
FRANCIS: Good idea, Judith. We shall fight the oppressors for your right to have babies, brother. Sister, sorry.
REG: What’s the point?
FRANCIS: What?
REG: What’s the point of fighting for his right to have babies, when he can’t have babies?
FRANCIS: It is symbolic of our struggle against oppression.
REG: It’s symbolic of his struggle against reality.
Irving Penn, Street Findings, New York, 1999
Morning yearning Οκτωβρίου 7, 2009
Posted by Αστρής in Eternal style.Tags: Ben Harper, dance, λαχτάρα, music
add a comment
Another day another chance to get it right
Must I still be learning?
Εκλογές 2009 Σεπτεμβρίου 30, 2009
Posted by Holly in World we're living in.Tags: ΕΕΚ Τρoτσκιστές, ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ, Ενωση Κεντρώων, ΚΚΕ, ΚΚΕ μ-λ, ΚΟΤΕΣ, ΛΑΟΣ, ΝΔ, ΟΑΚΚΕ, ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, κ.α.
4 comments
-Yes.
-Με ακούτε;
-Yes.
-Σας τηλεφωνώ από εταιρία δημοσκολπήσεων.
-Yes.
-Πού προτίθεστε να ρίξετε την ψήφο σας;
-Yes.
The (e)xml-file ή το μπάσκετ Σεπτεμβρίου 23, 2009
Posted by Holly in TaDikaMou.Tags: σχολείο, ελεύθερο /αμαρκάριστο σουτ, κουλούρι, μπάσκετ, x-files, xml
add a comment
Αναζητώ την χαμένη παιδικότητά μου στα σουσαμάκια από ένα κουλούρι που έτρωγα παλιά στο σχολείο. Το κουλούρι δεν είναι από παλιά, της τότε εποχής, της εποχής του σχολείου (my beautiful school age self), γιατί δεν γίνεται να είναι από παλιά, φρέσκο είναι, σημερινό, από το φούρνο της γειτονιάς. O φούρνος ήταν να γκρεμιστεί κάποτε αλλά δεν γκρεμίστηκε κι αυτό δεν έχει να κάνει με την έκφραση που όλοι ξέρουμε (κι εσείς κι εγώ) “κάποιος φούρνος θα γκρεμίστηκε” και την λέμε σήμερα (όχι χτες ή αύριο), άγνωστο γιατί, όταν μας επισκέπτεται κάποιος, που έχουμε να δούμε πολύ καιρό ή όταν anyways σου χτυπάει κάποιος την πόρτα (τοκ τοκ τοκ τοκ τοκ τοκ) από το παρελθόν σου καθ’ οιονδήποτε τρόπο. Και αφού δεν γκρεμίστηκε ο φούρνος, αγοράζουμε σήμερις τα κουλουράκια. Τόσο απλό. Περίπλοκο είναι το μέγα ερώτημα που ξεπροβάλλει, όπως ξεπροβάλλει από την γωνία κάποιος που ήταν κρυμμένος μέσα στο σύθαμπο. Πόσο “φίλος” μπορείς να είσαι με έναν ex; Μαζεύω με το χέρι μου τα πεσμένα σουσαμάκια και σχηματίζω ένα σύννεφο, μια ανατριχίλα και μια μπάλα. Του μπάσκετ.
Ημερολόγιο της κίνησης του κόσμου Νο 4 Σεπτεμβρίου 23, 2009
Posted by Creme Brulee in Eternal style.Tags: dance, josephine baker, music
1 comment so far
I improvised, crazed by the music… Even my teeth and eyes burned with fever. Each time I leaped I seemed to touch the sky and when I regained earth it seemed to be mine alone. (Josephine Baker)
Holly
Creme Brulee
Αστρής
Χιονάτη