Συ-σκέψεις (presenting arabesk)

Κατά καιρούς ξεκινάνε ανάμεσα σε γελάκια και emoticons ηλεκτρονικές συζητήσεις μεταξύ φίλων που μπορεί να βρίσκονται από δύο-τρία τετράγωνα μακριά μέχρι και σε διαφορετικές χώρες και ηπείρους  και… εεε… οι οποίες τέλος πάντων, για να μην ξεχάσω και τι θέλω να πω, μπορεί να εξελιχθούν  σεεεε φιλοσοφίες :-p

Αποφάσισα λοιπόν ότι είναι κρίμα τέτοια σοφία να πάει χαμένη. Έτσι, κάποιες από αυτές θα δημοσιευτούν  υπό τον τίτλο Συ-σκέψεις με την σύμφωνη πάντα γνώμη των εμπλεκομένων κι ελαφρώς πειραγμένες και τακτοποιημένες από τους ίδιους. Απολαύστε τους..!

Όσο αργά κι αν είναι στη ζωή κάποιου, πάντα υπάρχει χρόνος για αποφάσεις. Και νομίζω ότι οι πιο σοβαρές αποφάσεις παίρνονται μεσοβδόμαδα. Τρίτη, Τετάρτη βράδυ, που έχεις αποκάμει από τη μιζέρια ενός επαναλαμβανόμενου σεναρίου που ποτέ δε θέλησες, ή που αλλιώς θέλησες και αλλιώς σου βγαίνει. Κρατώντας ένα ποτήρι κόκκινο κρασί στο ημίφως, σκεπτόμενη τη μοναξιά (… όχι του σχοινοβάτη) τη σημασία της οποίας υποτίμησες και αναλώθηκες με εκπτώσεις και παρελκυστικούς ενθουσιασμούς.

Και ιδού το εναγώνιο ερώτημα; Έχω δικαίωμα ν’ αποφασίσω ν’ αλλάξω τη ζωή μου Τρίτη βράδυ; Μήπως να το αφήσω για Σαββατοκύριακο που είπαν ότι θα κάνει ξαστεριά, ή μήπως να περιμένω την επόμενη γιορτή ή αργία που όσο να πεις με άλλη διάθεση θα αποφασίζω γι’ αυτά που από την εφηβεία μου με περιμένουν στη γωνία;

Εν τω μεταξύ όσο, χρόνια τώρα, σκέφτομαι αν και πότε θ’ αλλάξω τη ζωή μου, στην οθόνη κάνουν παρέλαση ξεπλυμένες παρουσιάστριες πρώην τραγουδιάρες, τσαμπουκάδες μεγαλοεπιχειρηματίες που κανείς ποτέ δεν έμαθε τι εμπορεύονται, τρομοκράτες ειδησιοεκφωνητές, άνθρωποι ξεπεταγμένοι απ’ το τίποτα, προϊόντα, όλοι τους, αμιγούς σταρλετισμού που είμαι υποχρεωμένη ν’ αφήνω να κατακλύζουν την καθεστηκυία -και δική μου- υποκουλτούρα. Πότε θα πάρω επιτέλους μια σοβαρή απόφαση;;; Και δεν εννοώ το κουζινομάχαιρο που αξίζει σε κάθε τηλεσκουπίδι δηθενιάς. Εννοώ απλώς ότι σήμερα Τρίτη, τρόπος του λέγειν Τρίτη, μπορώ να πω ότι αύριο θα γραφτώ γυμναστήριο. Έλα, όμως που σήμερα είναι Πέμπτη… Οπότε την ερχόμενη βδομάδα πάλι…

arabesk

Κάπου ανάμεσα Τρίτη και Τετάρτη πρέπει να παράπεσε η αληθινή σου μέρα.
Ο. Ελύτης – “Μαρία Νεφέλη”

Τα κορίτσια ξενυχτάνε με ένα μυστικό…

Ποιο είναι αυτό, οεο?

Κάθε βράδυ στα μπαράκια
με τσιγάρο και ποτό
βόλτα βγάζουν τα μεράκια
τη χαρά ή τον καημό
Κι απ’τη νύχτα περιμένουν
κάτι συναρπαστικο

Τα κορίτσια ξένυχτανε με ενα μυστικο
Έτσι είμαι και γω
Τα κορίτσια ξένυχτανε μόνα ή δυο-δυο
Έτσι κάνω και γω
Έτσι είμαι και γω

Βόλτες με τα μηχανάκια
Μέχρι την ακρογιαλιά
Βραδινά σινεμαδάκια
Και ματιές στα σκοτεινά
Μες στη νύχτα το γυρεύουν
αυτό που θέλει η καθεμιά

Τα κορίτσια ξένυχτανε με ενα μυστικο
Έτσι είμαι και γω
Τα κορίτσια ξένυχτανε μόνα ή δυο-δυο
Έτσι κάνω και γω
Έτσι είμαι και γω

Τη ζωή δε τη φοβάμαι
Ξέρω να την προκαλώ
Όλα έρχονται και πάνε
Ζω το κάθε της λεπτό
Μέχρι κάποιος να μαντέψει
το δικό μου μυστικό

Τα κορίτσια ξένυχτανε με ενα μυστικο
Έτσι είμαι και γω
Τα κορίτσια ξένυχτανε μόνα ή δυο-δυο
Έτσι κάνω και γω
Έτσι είμαι και γω

Εδώ Λιλιπούπολη!!!

Οι μικροί κάνουν πάρτυ!!!

Οι πιο μεγάλοι δίνουν ραντεβού το επόμενο σβκ στην πόλη του Καρναβαλιού!!!

Υπερταίριασμα

…”Όταν δύο άνθρωποι, ένα ζευγάρι σε μια σχέση ταιριάζουν τόσο πολύ ο ένας με τον άλλον σε σημείο να μην τσακώνονται ποτέ, να συμφωνούν και να τα βρίσκουν όλες τις φορές ακόμα και σε δύσκολες καταστάσεις, δημιουργείταιτο φαινόμενο του υπερταιριάσματος. Αυτό το φαινόμενο έχει ως αποτέλεσμα να κάνει το ζευγάρι ύστερα από κάποιο χρονικό διάστημα να βαριέται και να πέφτει στην μονοτονία της καθημερινότητας. Δεν υπάρχει λόγος να διαφωνήσουν, να τσακωθούν, ώστε να δημιουργηθεί πάθος και ένταση στη σχέση. Αυτό οδηγεί μακροχρόνια στο χωρισμό. Άρα συμπεραίνουμε ότι δυο άνθρωποι είναι κακό να ταιριάζουν υπερβολικά”.

Η Μενεγάκη και το εκλεράκι!

Η Μενεγάκη χώρισε, τα οικονομικά είναι τουναντίον ανθηρά, mean reds δηλαδής ή όπως θες πες το. Σκέφτομαι (εσφαλμένα) τα μέρη που δεν θα πάω ποτέ. Το να τα σκέφτομαι (βέβαια) και να ονειρεύομαι (εν γένει) είναι σαν να λέμε το μισό βήμα, μισό βήμα για την ολοκλήρωση, την επίτευξη των σχεδίων. Αλλά….to plan or not to plan? This is the question. Γιατί ό,τι planned μέχρι τώρα, έχει πάει τζι τζι εις την ανάποδην. Και ακόμα δεν έχω βρει την ταινία που θα μου αλλάξει την ζωή. «Μα ποιος περιμένει μια ταινία για να γίνει αυτό;», μπορεί κάποιος (αφελώς) να ρωτήσει και κάποιος άλλος (δεν νομίζω να είναι ο ίδιος) να απαντήσει (εύστοχα) πως υπάρχει τουλάχιστον κι ο Παπακαλουα για να μας φτιάχνει το κέφι και πως η Ζωή (εκτός από μάλλον αδερφή του) είναι μικρή. To aeroplan(e) or not to aeroplan(e)?  Κλείστα να φύγουμε. Τα λεφτά μου όλα δίνω για ένα ζαμπό(ν). Ή για ένα εκλεράκι.

Ο καλός ο λύκος

Μια φορά κι έναν καιρό ο καλός λύκος βγείκε μια βόλτα στο δάσος, με το ποδηλατό του. Ένα απόγευμα ο καλός ο λύκος γνώρισε την κακιά κοκκινοσκουφίτσα και την ερωτεύτηκε. Όμως η κακιά κοκκινοσκουφίτσα δεν τον είχε ερωτευτεί αληθηνά, τον είχε ερωτευτή μονο και μόνο για τα χρήματά του, επιδεί το είξερε ότι ήταν πλούσιος. Η πονηρεί κοκκινοσκουφίτσα τον παντρεύτηκε, με αφορμή να της κάνει όλα τα χατίρια και να της πέρνει ότι ρούχα θέλει. Όταν όμως ο καλός λύκος κατάλαβε ότι τον χρησιμοποιούσε για τα χρήματα την χώρισε. Τέλος η κακιά κοκκινοσκουφίτσα έγινε φτωχεί και φυσικά ο καλός λύκος της πείρε πίσω τα φορέματα. Και τέλος ζήσανε αυτοί καλά. Κι εμείς καλήτερα.

[έκθεση μαθητή Δ' Δημοτικού]

Το ‘10 το καραμελωμένο

Η φετινή χρονιά για άλλους ξεκίνησε ως το ‘10 το καλό, για άλλους το 10′ και για τους cooking4kings το ‘10 το καραμελωμένο!
Αυτός ήταν και ο τελευταίος βαθμός που περάστηκε στις 2 από τους 4 cooking4kings (έχουμε περάσει τις τάξεις της δευτεροβάθμιας οπότε αντιλαμβάνεστε ότι το 10 εδώ ήταν άριστα) και οι υπόλοιποι 2 είπαν να το πασπαλίσουν με σπιτική καραμέλα!
Σαμπάνιες κομφετί άνοιξαν, χαμόγελα σκορπίστηκαν και αγκαλιές ανοίξανε!!!
Μια χρονιά που ξεκίνησε με όχι και τόσο καλούς οιωνούς για την οικονομία (ήθελε συμβολισμό η αγαπημένη Holly  και στη βασιλόπιτα για φλουρί έβαλε παλιό δεκάρικο για το ‘10!!! Ωρυόμουν εγώ μετά “Μα καλά με δραχμές;;; Τόσα έχουμε να έρθει και καμιά υποτίμηση;;;”) για τους cooking4kings ξεκίνησε αρκετά ευοίωνα, τραπέζια και πάλι τραπέζια, πολλά τραπέζια, πολύ φαϊ και μια πεντανόμιστη τούρτα εξαιρετικά αφιερωμένη στις Κ&Κ.

cooking4kings καραμέλα

Τούρτα Καραμέλα

Πεντεσπάνι  Νο30

7 αυγά
1 1/2  φλυτζάνα τσαγιού ζάχαρη
3 φλυτζάνια τσαγιού Farin-Up
2 βανίλιες
1 1/2 Βaking Powder

Κρέμα

1 1/2 βιτάμ ή βούτυρο νωπό
8 κρόκους
3 ασπράδια μαρέγκα
400 gr ζάχαρη άχνη
1 κουταλιά γλυκού κακάο

Χτυπάμε βιτάμ και ζάχαρη και κρόκους (έναν-έναν) και κακάο και τέλος τη μαρέγκα και λίγη σαντιγύ.

Σιρόπι

1 1/2 ποτήρι νερού ζάχαρη
1 1/2 ποτήρι νερού νερό
6 κουταλιές σούπας κακάο
2 κουταλιές σούπας νες καφέ
λίγο κονιάκ

Καραμέλα

1/2 φλυτζάνι τσαγιού αμύγδαλα ασπρισμένα
1/2 φλυτζάνι τσαγιού ζάχαρη
3 κουταλιές χυμό λεμονιού
1 κομματάκι βούτυρο

πεντεσπάνι-σιρόπι-κρέμα-καραμέλα

πεντεσπάνι-σιρόπι-κρέμα-καραμέλα

πεντεσπάνι-σιρόπι-κρέμα-καραμέλα

δεν γίνεται πια να ζούμε έτσι

«Δεν γίνεται πια να ζούμε έτσι.» Ηχεί στα αυτιά μου ξανά και ξανά αυτή η φράση. Με αγγίζει, με ενοχλεί, με αφυπνίζει, μου αρέσει. Η παράσταση «το κολιέ της Ελένης» πραγματεύεται, κατά κύριο λόγο, την απώλεια. Όλοι την έχουμε βιώσει, έχουμε χάσει κατά καιρούς κάτι, έναν άνθρωπο, ένα αίσθημα, ένα κομμάτι γης, ένα κολιέ.. Η δική μας απώλεια μάς μοιάζει πάντα πιο σημαντική, πιο δύσκολη από ότι των άλλων, μπορεί να γίνει ανυπόφορη ή/και μοναδική. Εστιάζουμε στον μικρόκοσμό μας, απολύτως σε εμάς, ξεχνάμε τους γύρω μας. Είμαστε φτιαγμένοι έτσι. Κάποτε αδυνατούσα να το δεχτώ αυτό. Όμως φαίνεται πως είναι η αλήθεια. Εστιάζοντας σε εμάς, επιβιώνουμε. Πολύ λίγοι κατορθώνουν να ξεφύγουν από τον εαυτό τους και να δουν τους διπλανούς τους. Ίσως οι ήρωες κι οι Άγιοι. Αλλά και που τους βλέπουν, τους καταλαβαίνουν; Στην παράσταση, ο άντρας που έχει χάσει τη γη του, το σπίτι του, το μέλλον του και το μέλλον των παιδιών του (κατ´ αυτόν), ζητάει από την γυναίκα, που έχει χάσει (μόνο;;) ένα κολιέ, να λέει που και που την φράση «δεν γίνεται πια να ζούμε έτσι», να την λέει όταν αυτή θα πίνει το κρασί της τα βράδια με τους φίλους της,  όταν θα κοιτάζει από το παράθυρο την κάτασπρη πόλη της, που είναι τόσο ήσυχη και τόσο τακτοποιημένη, να την λέει, ακόμα κι αν κανείς δεν καταλαβαίνει, ακόμα κι αν δεν είναι πια σίγουρη από που της έρχεται αυτή η φράση, γιατί πέρασε καιρός.

Να την λέει σαν προσευχή.

Ο καθένας έχει (ή είναι;) κάποια κομμάτια. Τρέφουμε αγάπη ή/και έχουμε αδυναμία σε ανθρώπους, τοπία, αντικείμενα, φευγαλέα, όλα φευγαλέα. Τότε γιατί το κάνουμε; Γιατί επενδύουμε; Για να εκπληρωθεί μια βασική μας ανάγκη, να μας εξασφαλίστεί πως ο κόσμος μπορεί να πάει προς το καλύτερο, πως δεν είμαστε εντελώς μόνοι, πως μπορούμε να πάρουμε κάποιον από το χέρι στα αλήθεια. Δεν γίνεται πια να ζούμε έτσι.

Τρένο στο ρουφ. «Το κολιέ της Ελένης»

Το κείμενο με πλάγια γράμματα είναι της Carole Frechette.

Λίγη ρετσίνα, λίγη php και το site μου…

Όταν ήμουν ακόμα στη μεγάλη του γένους σχολή μου αρκούσε μια βάφλα και οι δυσκολίες ξεχνιόντουσαν στο λεπτό…

Όταν όμως πρωτομπήκα στο χορό και έπρεπε να ακολουθήσω το ρυθμό το έριξα στο τσαγάκι, ποικιλία γεύσεων υπήρχε, οπότε μας βόλεψε για κάμποσο καιρό…

Συνέχισα με cappuccino δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην κρεμούλα, ήταν πάντα μερακλίδικη!

Τώρα έχουμε πλέον περάσει στη ρετσίνα με μεζεδάκι…

Τι να κάνει και o άνθρωπος αν δεν μπορεί να αποδώσει?

Το ρίχνει στα σκληρά..

Bonferroni’s principle

Παίζονται. Ολα παίζονται.Το αν θα προλάβω το λεωφορείο, το αν θα με πιάσει φανάρι, το αν θα με κοιτάξει ο απέναντί μου, το αν θα κερδίσω το ΛΟΤΤΟ, το αν θα με πατήσει αυτοκίνητο ή ελέφαντας (αναλόγως με το σημείο του πλανήτη που βρίσκομαι), το αν θα βγάλω λεφτά (γενικότερα), το αν θα τα βγάλω πέρα (γενικότερα και ειδικότερα). Και μέσα σε αυτά, να σου και ο πραγματικός (να, να, να) κόσμος που ξεπροβάλλει, δουλειές, υποχρεώσεις, φίλοι, ξεχασμένοι φίλοι, προβλήματα υγείας, σεισμοί, βόλτες, έρωτες, ξεχασμένοι έρωτες, αγάπες, ανόητες αγάπες, φιλιά, ανόητα φιλιά, είναι ποτέ τα φιλιά ανόητα;, λόγια, ανόητα λόγια, λόγια. Και, ναι, είναι ωραίο το ταξίδι, όπως λέει ο ποιητής και ο δικός μας ο Αστρής στις στιγμές αισιοδοξίας του. Αιέν ταξιδεύειν. Σημασία έχει το ταξίδι και όχι ο προορισμός, ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν, κτλ, κτλ, αν κι αυτό είναι κάτι για το οποίο διαφωνούσα πάντα με τον ποιητή, αν θέλετε να ξέρετε. Αυτό που σας είπα αν θέλετε να το ξέρετε, γιατί τον ποιητή τον ξέρετε σίγουρα. Φέιμους γαρ. Βρίσκω λίγο αλλόκοτη πάντως την έκφραση αυτή, κι αφού μου δόθηκε η ευκαιρία τούτη, την αρπάζω και το δηλώνω. Άκου “αν θέλετε να ξέρετε”. Αφού σας το λέω, ακόμα κι αν δεν θέλετε, σας το λέω, δεν σας ρωτάω, το λέω γιατί το θέλω εγώ(!), οπότε, θέλετε-δεν θέλετε, το μαθαίνετε, οπότε μετά το ξέρετε. Έτσι δεν είναι; Αυτάααααα λοιπόν. Πού είχαμε μείνει; Α, ναι. Στο ταξίδι, που είναι και πολύ μικρό εκτός από όλα τα άλλα. (Τρώγομαι με τα ρούχα μου. Το ξέρω.) Ταξιδεύουμε σε αυτόν τον κόσμο, ο καθένας με τις παραξενιές του, με τις παλαβομάρες του, τις τσίχλες του και τα τσιγάρα του. Γιατί είναι τύχη αν τελικά θα πετύχει, που τραγουδάει κι ο Ορεστάκος. Σημασία έχει να πειραματιζόμαστε, να ψαχνόμαστε και να ψάχνουμε, και να ζούμε όσο το δυνατόν περισσότερα. Ωραία όλα αυτά. Πολύ ωραία, βρε. Κάτι τέτοιες ώρες μου έρχεται, τσουπ, στο μυαλό ο Bonferroni…. Α ρε Bonferroni. Τί στο καλό θα έλεγες αν σε είχα τώρα δα μπροστά μου; Άραγες; Γιατί crap is crap. Δεν χωρεί αμφιβολίας περί τούτου.

A big data-mining risk is that you will “discover” patterns that are meaningless.

Statisticians call it Bonferroni’s principle: (roughly) if you look in more places for interesting patterns than your amount of data will support, you are bound to find crap.

Meaningfulness of Answers (http://www.stanford.edu/class/cs345a/introduction.pdf)