Boston, Mandarin Chinese Restaurant, απέναντι τραπέζι, ζευγάρι γύρω στα 35. Αυτός λευκός. Έχει ζήσει σε Πουέρτο Ρίκο, Γερμανία, Καλιφόρνια και τώρα τελευταία είναι εδώ, στην πολιτεία New England, στη Βοστόνη. Αυτή έγχρωμη, δεν ξέρω από που. Αυτός ωραίος. Αυτή όχι. Αυτός αδύνατος. Αυτή γεματούτσικη. Ζευγάρι. Όλη την ώρα της πιάνει το χέρι και την χαϊδεύει. Της ακουμπάει τα μαλλιά με προσοχή, με τόση προσοχή. Της μιλάει κιόλας. Της λέει ψιθυριστές ιστορίες στο αυτί της. Είμαι σίγουρη. Και είμαι σίγουρη πως της λέει για τα ταξίδια που έχει κάνει αλλά και για τις αυριανές δουλειές του σπιτιού, ό,τι λέει κανείς στους κοντινούς του ανθρώπους, παραμύθια και αλήθειες, όλα αυτά, πάντα. Ποιος θα ξυπνήσει τον άλλον αύριο το πρωι, ποιος θα ετοιμάσει πρωινό, ποιος θα πάει τα παιδιά στο σχολείο. Έχουν και παιδιά; Και τί θα γίνει με το φαγητό αύριο το μεσημέρι; Είμαι βέβαιη πως θα μαγειρέψουν μαζί κάτι αύριο. Αυτός δηλαδή θα μαγειρέψει. Αυτή θα κάτσει στο τραπέζι της κουζίνας. Αυτός θα τα ετοιμάσει όλα. Θέλει να τη φροντίσει, να την περιποιηθεί. Θα της δώσει ένα ποτήρι κρασί και θα σηκώσει τα μάτια του από το φαγητό μόνο για να την κοιτάξει, να δει αν αυτή είναι ακόμα εκεί, ακόμα ερωτευμένη μαζί του. Δεν θα υπάρχουν δουλειές και κόσμος και πλατείες και χρήματα και παιδιά και εποχές και υποχρεώσεις και θάλασσα και αέρας και βουνά και χρόνος και προδοσίες και παράδεισος και κόλαση. Τίποτα. Μόνο αυτός κι αυτή στην κουζίνα με την αγάπη τους και την καρτερία τους να βρεθεί ο ένας μέσα στον άλλον.
Σερβιτόρος.
Ήρθε ο σερβιτόρος και με ρωτάει τι θα παραγγείλω. Διακοπή κι επαναφορά στην πραγματικότητα. Ακριβώς δίπλα από το ζευγάρι και το πιάτο με μοσχάρι και λαχανικά που μοιράζονται, υπάρχουν κάποια μεγάλα φωτεινά γράμματα που σχηματίζουν τη λέξη “EXIT”. EXIT σε περίπτωση κινδύνου. Σηματοδοτείται μια έξοδος ή ένα φινάλε δηλαδή. Ωραία. Γιατί; Κίνδυνος; Ποιός αντιμετωπίζει κίνδυνο; Τί είδους κίνδυνο; Ενδεχόμενης μοναξιάς; Μισής ευτυχίας; Μεγάλης επιτυχίας; Μικρής απαξίωσης; Δεν γνωρίζω. Όλα παίζουν. Θέλω να σηκωθώ από την καρέκλα μου και να πηδήξω μέσα σε αυτό το χωροχρονικά απροσδιόριστο EXIT.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, η απέναντι γυναίκα μού χαμογελάει. Αυτή χαμογελάει σαν να ξέρει κάτι. Σαν να θέλει κάτι να μου πει. Είναι μάλλον που θα τον αφήσει αύριο και θα φύγει με δυο βαλίτσες μακριά του..
Holly
Creme Brulee
Αστρής
Χιονάτη
Απορία #1: Τα παιδιά θα του τα αφήσει;
Απορία #2: Σε κινέζικο δεν ήταν; Γιατί πήραν μοσχάρι με λαχανικά;
Απορία #3: Οκ είδα την εκπομπή “Το κουτί της Πανδώρας” με θέμα τα γυναικεία στερεότυπα και το φεμινισμό, και οκ συμφωνώ δεν παίζει ρόλο η εμφάνιση, αλλά βρε Holly και δεν ήταν ωραία, και δεν έκανε τίποτα και τον παρατάει;;; Αυτό θα πει υπερρεαλισμός!!!
Respect στην απορία #3 του Αστρή…!! ;) :D
@Αστρής:
Απορία #1: Ναι.
Απορία #2: Ποιός σου είπε ότι η κινέζικη κουζίνα δεν έχει μέσα μοσχάρι με λαχανικά;
Απορία #3: Ποιός σου είπε ότι η λογική κι ο ρεαλισμός είναι μέσα στη ζωή ενώ ο υπερρεαλισμός όχι; Ο υπερρεαλισμός μάλιστα παραείναι στην everyday life. Πόσα παράλογα κι αλλόκοτα δεν συμβαίνουν; Κι εσύ το ξέρεις καλά αυτό. Έχεις μάλιστα και παραδείγματα φίλων σου να θυμάσαι. Περιμένω το sequel σου. Μην αφήσεις έτσι τους αναγνώστες μας! ;)
@Holly: Δεν είναι ότι δεν ξέρω ότι η κινέζικη κουζίνα έχει μέσα μοσχάρι με λαχανικά, αλλά από όλο το post μόνο αυτό το σημείο ήταν λίγο “πεζό”, όλα τα άλλα είπαμε είναι υπερρεαλιστικά…
Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα…..