Αναρτήθηκε από: Holly | Ιανουαρίου 19, 2010

Bonferroni’s principle

Παίζονται. Ολα παίζονται.Το αν θα προλάβω το λεωφορείο, το αν θα με πιάσει φανάρι, το αν θα με κοιτάξει ο απέναντί μου, το αν θα κερδίσω το ΛΟΤΤΟ, το αν θα με πατήσει αυτοκίνητο ή ελέφαντας (αναλόγως με το σημείο του πλανήτη που βρίσκομαι), το αν θα βγάλω λεφτά (γενικότερα), το αν θα τα βγάλω πέρα (γενικότερα και ειδικότερα). Και μέσα σε αυτά, να σου και ο πραγματικός (να, να, να) κόσμος που ξεπροβάλλει, δουλειές, υποχρεώσεις, φίλοι, ξεχασμένοι φίλοι, προβλήματα υγείας, σεισμοί, βόλτες, έρωτες, ξεχασμένοι έρωτες, αγάπες, ανόητες αγάπες, φιλιά, ανόητα φιλιά, είναι ποτέ τα φιλιά ανόητα;, λόγια, ανόητα λόγια, λόγια. Και, ναι, είναι ωραίο το ταξίδι, όπως λέει ο ποιητής και ο δικός μας ο Αστρής στις στιγμές αισιοδοξίας του. Αιέν ταξιδεύειν. Σημασία έχει το ταξίδι και όχι ο προορισμός, ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν, κτλ, κτλ, αν κι αυτό είναι κάτι για το οποίο διαφωνούσα πάντα με τον ποιητή, αν θέλετε να ξέρετε. Αυτό που σας είπα αν θέλετε να το ξέρετε, γιατί τον ποιητή τον ξέρετε σίγουρα. Φέιμους γαρ. Βρίσκω λίγο αλλόκοτη πάντως την έκφραση αυτή, κι αφού μου δόθηκε η ευκαιρία τούτη, την αρπάζω και το δηλώνω. Άκου «αν θέλετε να ξέρετε». Αφού σας το λέω, ακόμα κι αν δεν θέλετε, σας το λέω, δεν σας ρωτάω, το λέω γιατί το θέλω εγώ(!), οπότε, θέλετε-δεν θέλετε, το μαθαίνετε, οπότε μετά το ξέρετε. Έτσι δεν είναι; Αυτάααααα λοιπόν. Πού είχαμε μείνει; Α, ναι. Στο ταξίδι, που είναι και πολύ μικρό εκτός από όλα τα άλλα. (Τρώγομαι με τα ρούχα μου. Το ξέρω.) Ταξιδεύουμε σε αυτόν τον κόσμο, ο καθένας με τις παραξενιές του, με τις παλαβομάρες του, τις τσίχλες του και τα τσιγάρα του. Γιατί είναι τύχη αν τελικά θα πετύχει, που τραγουδάει κι ο Ορεστάκος. Σημασία έχει να πειραματιζόμαστε, να ψαχνόμαστε και να ψάχνουμε, και να ζούμε όσο το δυνατόν περισσότερα. Ωραία όλα αυτά. Πολύ ωραία, βρε. Κάτι τέτοιες ώρες μου έρχεται, τσουπ, στο μυαλό ο Bonferroni…. Α ρε Bonferroni. Τί στο καλό θα έλεγες αν σε είχα τώρα δα μπροστά μου; Άραγες; Γιατί crap is crap. Δεν χωρεί αμφιβολίας περί τούτου.

A big data-mining risk is that you will “discover” patterns that are meaningless.

Statisticians call it Bonferroni’s principle: (roughly) if you look in more places for interesting patterns than your amount of data will support, you are bound to find crap.

Meaningfulness of Answers (http://www.stanford.edu/class/cs345a/introduction.ppt)


Responses

  1. Καμιά εμπάθεια γι’αυτούς που κανουν προσπάθεια ;)

  2. Τα πάντα ρει…. ή στα ελληνικά Τα πάντα όλα

  3. Θυμάμαι μια ατέρμονη (τρόπος του λέγειν αφού κάποια στιγμή τελείωσε) συζήτηση γύρω από τις Ιθάκες και τα ταξίδια. Θιασώτης του ταξιδιού εγώ (θαλασσινό αν γίνεται :p) στην Ιθάκη κολημμένη η Holly. Ακόμα γελάω με πόση θέρμη υποστήριζε ο καθένας την πλευρά του. Εννοείται ότι δεν καταλήξαμε πουθενά, αυτό φαίνεται και από το post της Holly.
    Όσον αφορά την αρχή του Bonferroni καλή μου Holly δεν ξέρεις ότι η εξόρυξη δεδομένων δεν παρέχει αυτομάτως λύσεις χωρίς καθοδήγηση…

  4. @Μ: :)

    @Χιονάτη: Συμφωνούμε σε αυτό που γράφεις, εμένα όμως ο προβληματισμός μου βρίσκεται αλλού.. C Crap?

    @Αστρής: Είπαμε, it’s a risk!

  5. «Garbage in, garbage out»
    The results of a computation are only as reliable as the data you input ;-)


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: