Αναρτήθηκε από: Holly | Ιανουαρίου 26, 2010

δεν γίνεται πια να ζούμε έτσι

«Δεν γίνεται πια να ζούμε έτσι.» Ηχεί στα αυτιά μου ξανά και ξανά αυτή η φράση. Με αγγίζει, με ενοχλεί, με αφυπνίζει, μου αρέσει. Η παράσταση «το κολιέ της Ελένης» πραγματεύεται, κατά κύριο λόγο, την απώλεια. Όλοι την έχουμε βιώσει, έχουμε χάσει κατά καιρούς κάτι, έναν άνθρωπο, ένα αίσθημα, ένα κομμάτι γης, ένα κολιέ.. Η δική μας απώλεια μάς μοιάζει πάντα πιο σημαντική, πιο δύσκολη από ότι των άλλων, μπορεί να γίνει ανυπόφορη ή/και μοναδική. Εστιάζουμε στον μικρόκοσμό μας, απολύτως σε εμάς, ξεχνάμε τους γύρω μας. Είμαστε φτιαγμένοι έτσι. Κάποτε αδυνατούσα να το δεχτώ αυτό. Όμως φαίνεται πως είναι η αλήθεια. Εστιάζοντας σε εμάς, επιβιώνουμε. Πολύ λίγοι κατορθώνουν να ξεφύγουν από τον εαυτό τους και να δουν τους διπλανούς τους. Ίσως οι ήρωες κι οι Άγιοι. Αλλά και που τους βλέπουν, τους καταλαβαίνουν; Στην παράσταση, ο άντρας που έχει χάσει τη γη του, το σπίτι του, το μέλλον του και το μέλλον των παιδιών του (κατ´ αυτόν), ζητάει από την γυναίκα, που έχει χάσει (μόνο;;) ένα κολιέ, να λέει που και που την φράση «δεν γίνεται πια να ζούμε έτσι», να την λέει όταν αυτή θα πίνει το κρασί της τα βράδια με τους φίλους της,  όταν θα κοιτάζει από το παράθυρο την κάτασπρη πόλη της, που είναι τόσο ήσυχη και τόσο τακτοποιημένη, να την λέει, ακόμα κι αν κανείς δεν καταλαβαίνει, ακόμα κι αν δεν είναι πια σίγουρη από που της έρχεται αυτή η φράση, γιατί πέρασε καιρός.

Να την λέει σαν προσευχή.

Ο καθένας έχει (ή είναι;) κάποια κομμάτια. Τρέφουμε αγάπη ή/και έχουμε αδυναμία σε ανθρώπους, τοπία, αντικείμενα, φευγαλέα, όλα φευγαλέα. Τότε γιατί το κάνουμε; Γιατί επενδύουμε; Για να εκπληρωθεί μια βασική μας ανάγκη, να μας εξασφαλίστεί πως ο κόσμος μπορεί να πάει προς το καλύτερο, πως δεν είμαστε εντελώς μόνοι, πως μπορούμε να πάρουμε κάποιον από το χέρι στα αλήθειαΔεν γίνεται πια να ζούμε έτσι.


Τρένο στο ρουφ. «Το κολιέ της Ελένης»


Το κείμενο με πλάγια γράμματα είναι της Carole Frechette.


Responses

  1. Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, ας την κάνουμε κ ας προσπαθήσουμε να αλλάξουμε ότι δεν μας αρέσει…

  2. Εγωισμος, που καποιοι πιστευουν ότι μονο τα προβληματα τους υπαρχουν.
    Καθαρος τεραστιος εγωισμος,χωρις σαλτσες και συνοδευτικά.
    Αλλωστε ο εγωισμος μας κανει να νομζουμε οτι ειμαστε ολοι
    τοσο διαφορετικοι ενω…
    στην ουσια ολοι τα ιδια θελουμε
    αγαπη
    συγχωρεση και…
    σοκολατα

  3. @manu: Gia ton egwismo pou les tha me breis simfwni, oso gia ti sokolata egw den ti thelw sketi…tin trww mono me bafla i me krepa!

  4. οκ χιονατη…περι ορεξεως αλλωστε

    holly θα σου προτεινα να δεις
    το μαμα ελλαδα 2 απο την ομαδα abovo στο θεατρο «χωρα»
    απισυεθτη παρασταση!!!!

  5. @manu: θα το δω! το έχω βάλει στο πρόγραμμα! θενκς! :-)

  6. Δεν γίνεται πια να ζούμε έτσι;
    ή
    Η ζωή είναι αυτό που διαλέγουμε;

    http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=75&smid=400&ArticleID=1424&reftab=37&t=%CE%97-%CE%B6%CF%89%CE%AE-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CE%AD%CE%B3%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5

  7. @Αστρής: Το ένα κείμενο δεν αναιρεί το άλλο. Τί εννοείς; :-*

  8. Κι αν η ψυχή σου πονά
    χαμένη στη μοναξιά
    η αγάπη είναι θεά
    κινεί και βουνά.
    Τούτη η εποχή σού τάζει
    δώρα ψεύτικα μοιράζει
    μην τη φοβηθείς
    μην παραιτηθείς
    ξέρεις πως μπορεί ν’ αλλάξει.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: