Αναρτήθηκε από: Holly | Ιουνίου 8, 2010

η λάμπα μου

Ήταν περίπου τρεις εβδομάδες πριν. Πάει να ανοίξει το φως στο δωμάτιο, ωχ, τίποτα. Καμμένη λάμπα. Έχεις να στην αλλάξω;, μου λέει. Όχι, του λέω, θα αγοράσουμε την άλλη φορά. Άλλη φορά δεν υπήρξε. Πάπαλα η ιστορία. Σε αυτό το σημείο μπορεί να κάνει κάποιος έναν (εύστοχο;) συνειρμό πολύ εύκολα, κοίτα να δεις, πως είναι η ζωή κετέτοια, δεν της άλλαξε την λάμπα, της άλλαξε τα φώτα μεταφορικώς της κοπέλας, αλλά εμένα δεν μου αρέσουν αυτοί οι συνειρμοί (αυτο)λύπησης, δεν είναι καθόλου του στυλ μου, δεν με αφορούν. Αν τύχει όμως να τους κάνω (ναι, κι εγώ) έστω κι υποσυνείδητα(;! ε;;), έχω κάτι κουτιά σπίτι που τα χρησιμοποιώ για αυτές τις περιπτώσεις. Βάζω αυτούς τους συνειρμούς γρήγορα γρήγορα μέσα σε ένα κουτί, βάζω μέσα και δυο-τρεις περίεργες συμπτώσεις, το κλειδώνω καλά και μετά πετάω το κλειδί στο ποτάμι. Το κουτί το κρατάω, θα τα κάψω πανηγυρικά μια μέρα όλα ΑΥΤΑ τα κουτιά που έχω, καμιά πρωτοχρονιά σκέφτομαι, θα δούμε. Αυτά που λέτε με τα κουτιά και την λάμπα, και δεν έχω αξιωθεί τόσες μέρες να πάρω μια καινούρια. Κι όταν μπαίνω στο δωμάτιο κάνω ακόμα την χαρακτηριστική κίνηση, πηγαίνει το χέρι μου στον διακόπτη από μόνο του, γιατί τί είναι ο άνθρωπος; Να σας πω εγώ τι είναι..λίγη χοληστερίνη, αναμνήσεις και συνήθειες, αυτό είναι ο άνθρωπος. Έτσι και σήμερα το πρωί, την ώρα που ξυπνάω, πάω πάλι να κάνω την χαρακτηριστική (ω ναι) κίνηση, κι βλέπουμε (εύστοχα εδώ) ότι ο άνθρωπος δύσκολα μαθαίνει τι έχει τελειώσει και τι όχι, θέλει ένα στάδιο προσαρμογής βρε αδερφέ(ς). Σήμερα όμως συνέβη κάτι μαγικό!…κάτι απρόσμενο!…το φως άναψε! Ναι, άναψε! Μετά από τρεις εβδομάδες. Πάτησα το διακόπτη και άνοιξε! Ως εκ θαύματος! Ρε, Νίνα, άλλαξες λάμπα;, φωνάζω στην μικρή μου αδερφή, αντί καλημέρας, όχι, μου λέει, αντί για το ναι που περίμενα. Περίεργο σκέφτομαι, σημάδι κέτσι! Από το 0 στο 1. Δεν περνάει -> Περνάει. Καταλαβαίνετε; Μετά από τόσον καιρό εμένα η λάμπα μου σήμερα το πρωί δούλεψε, κι ας ξανασβήσει -δεν με πειράζει, αλλά σήμερα δούλεψε και χαίρομαι για αυτό, χαίρομαι γιατί το φως ήρθε ξανά στο δωμάτιο (και την ψυχή) μου. Τσσσσσσςςςςςςςςς. Γεμάτο συμβολισμούς είναι αυτό το ποστ, φτου μου. It’s all just ones and zeros…τελικά…, κι ας με έχουν μερικοί διαψεύσει στο παρελθόν..


Responses

  1. καὶ ἐγένετο φῶς…

    Με την ευχή την επόμενη φορά να αλλάζεις εσύ τα φώτα του άλλου και όχι αυτός τα δικά σου…

  2. @Αστρής: Mα, σου είπα, δεν τους κάνω εγώ αυτούς τους συνειρμούς, καλέ μου. Και δεν θέλω να αλλάξω ποτέ τα φώτα κανενός. Α πα πα πα. Βασικά, άμα γινόταν, θα ήθελα να βρίσκομαι σε θέση να μην αλλάζω ούτε λάμπες, αλλά ΟΚ..ποιός τα έχει όλα στη ζωή;.. :P

  3. Την έχω πατήσει κ εγώ με τη λάμπα…ξέρεις τι έφταιγε?

    Το δωμάτιο είχε 2 διακόπτες, εμείς χρησιμοποιούσαμε μόνο τον ένα, μια μέρα όμως κάποιος πάτησε τον άλλο και το σύστημα μπλόκαρε…κάτι γίνεται με τα ηλεκτρολογικά και ο κάθε διακόπτης λειτουργεί ανεξάρτητα δεν ήταν alle retour….

  4. FYI, αγαπητοί αναγνώστες του θαυμάσιου αυτού blog, τη λάμπα την έχουμε αφήσει ανάλλαχτη τόσες βδομάδες τώρα, όχι επειδή δεν ξέρουμε να αλλάζουμε μια λάμπα (τσ,τσ,τσ!), αλλά λόγω άποψης και συγκρότησης μιας βαθιά φιλοσοφημένης και μετα-δαρβινικής θεωρίας…Να εξηγηθώ: Τα πολύ παλιά χρόνια, οι άντρες ήταν απαραίτητοι 1.για το σεξ, 2.για την αναπαραγωγή του είδους και 3.για να κοπανάνε με το ρόπαλο κανα ζωντανό, να το φέρνουν στο σπίτι, να το τρώμε εμείς, να γινόμαστε αφρατούλες, να ‘χουν αυτοί να πιάνουν να φχαριστιούνται! Με το πέρασμα των χρόνων, ωστόσο, και μετά τη χειραφέτηση της γυναίκας και τη δημιουργία των super-markets (όπου βρίσκεις ζωντανά κατεψυγμένα και σε μεριδούλες των 250 gr), ο ρόλος του έρμου του άντρα περιορίστηκε στο 1 και το 2. Προκειμένου, λοιπόν, να μη νιώθουν τα σερνικά παντελώς άχρηστα, ήρθαμε εμείς και τους δώσαμε νέους ρόλους, τουτέστιν «άλλαξε τη λάμπα, αγαπούλα μου», «κουβάλησε τις βαλίτσες, που είναι βαριές για το λεπτεπίλεπτο κορμάκι μου, μωρουλινίνι μου» και ούτω καθεξής. Ποιες είμαστε, λοιπόν, εμείς, να αφαιρέσουμε μία εκ των χρηστικών αξιών του Ανδρός, κάνοντας μία φαινομενικά meaningless ενέργεια, όπως το να αλλάξουμε μόνες μας τη λάμπα;;;; Οέο;;;

    @Holly: Πολύ με απορρόφησε αυτή η θεωρία και δεν πρόλαβα να πλύνω τα πιάτα…. :P

    @Αστρής: Άααστρη! Άααααστρη! Άααααστρη!

  5. koukou!

  6. παρόλες τις μεριδες των 250g εσεις παραμενετε αφρατουλες
    οποιε ειτε υπάρχει ανδρας ειτε οχι ένα και το αυτό.
    και να σου πω κατι ρε holly ,παρολλες τις χοληστερινες τα τριγλυκερίδια
    και τα ουρικά οξυ
    μου φαίνεται ότι ΜΗ αλλάζοντας τη λάμπα είναι σαν να περίμενες κάποια στιγμή ΚΑΤΙ να συμβει…
    μου φαινεται εισαι addicted …

  7. @Χιονάτη: Μια φιλενάδα από παραμύθι έχω κι εγώ, κι αυτή προσπαθεί να εκλογικεύει τα πάντα. Γιατί; :-) Κι, όχι, εγώ δεν χρησιμοποιούσα μόνο τον ένα διακόπτη, το είχα «διδιάκοφτο» κατά το δίπορτο… :-P

    @Nina*: Εσύ εδώ; ΕΣΥ; ΕΔΩ;

    @koukou: Τα! :-)

    @manu: Το εκλαμβάνω ως κοπλιμάν…!..

  8. Καρκίνος, έτσι; Από το γνωστό ανέκδοτο πούχει καεί η λαμπα κι αυτός αντί να την αλλάξει μοιρολογαει και λέει αχ ποσά έχουμε μοιραστεί καλή μου λαμπα και τέτοια

  9. @Άντα Φλυς: λάμπα α μπα α μπα κατάσταση..
    ..η οποια λάμπα σημειωτέον δουλεύει ακόμα.. εγώ δυσλειτουργώ γαμώτο..
    welcome!! :-)

    P.S.: τί ζώδιο να ‘ναι η λάμπα που αντέχει; lamb στο κινέζικο; υπάρχει άραγες;


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: