Αναρτήθηκε από: Αστρής | Αυγούστου 13, 2010

Μερικώς απαντημένα ερωτήματα

Johanna: What’s it feel like when you dive?
Jacques
: It’s a feeling of slipping without falling. The hardest thing is when you’re at the bottom.
Johanna
: Why?
Jacques
: ‘Cause you have to find a good reason to come back up… and I have a hard time finding one.

Τι γίνεται μετά τη στροφή που χάνεται από τα μάτια σου ο Αη-Γιάννης ο Θεολόγος, συναντάς το Θεό; Αν μάλιστα έχεις κοιμηθεί μόνο δύο ώρες; Τα αφήνεις όλα πίσω σου ή όχι; Όταν σου ομολογούν ότι είσαι κοντρόλ φρικ  ενώ τόσο επιμελώς το «κρύβεις», βασικά δεν το κρύβεις, είναι οι πλανητικές όψεις μάλλον που το αποσιωπούν και το περνούν στο ντούκου. Μπορεί μια πεζοπορία που έχεις ανέβει σε 700 μέτρα υψόμετρο και έχεις διασχίσει μια ρεματιά να αξίζει μόνο και μόνο για ένα σιδερένιο κλειδί;

Και όταν ο βάρδος του Αιγαίου συναντά το «Απέραντο Γαλάζιο»;;; Σε αυτό ξέρω να απαντήσω, στιχάκια γεννιούνται: «Να γίνω Χόντος Σέντερς σου, να ΄μουν καλλυντικό σου, να ήμουν το πινέλο σου στο ματοτσίνορό σου», και άλλα πολλά για το Γαλάζιο που θολώνει τα Θολάρια. Γίνεται να Θολώσουν τα Θολάρια;;; Γίνεται . κ –

Όταν κάνεις σπα θεωρείσαι εναλλακτικός;;; Φυσικά και ναι! Δεν κάνεις κάθε μέρα σπα, άρα εναλλακτικό είναι και αυτό!

Μετά από πόσα ποτά χορεύεις ρέγκε και ζαχαρώνεις τον μαυρούλη τραγουδιστή; Στο μεταξύ μπορείς να έχεις λογοδοθεί με έναν Ωνάση, που θέλει να γίνει δήμαρχος (;)…

Τι γίνεται όταν επί μία ώρα το κεφάλι πάει πέρα δώθε στην κάθε ρακετοαλαξομπαλιά, και πάντα το μπαλάκι πέφτει στην διπλανή ολίγον παχουλή κυρία που εκνευρίζεται κιόλας και όχι στο μαναράκι δίπλα που κοντεύει να λύσει το αυχενικό πρόβλημα που το ταλανίζει μετά από τόσο πέρα δώθε;;; Και να φανταστείς η Σαββατογεννημένη φίλη στέλνει θετικά βάιμπς και ευχές…

Γιατί αποτυγχάνει η συμφωνία μιας μέρας αποτοξίνωσης και μιας μέρας γουρουνιάσματος;

Κατάπολα ή Καταρόλα;;; Αμόργιαλος ή Αμοργιαλός; Αιγιάλη ή Αιγιαλή;;;

Οι μέλισσες γιατί δεν εργάζονται και η ψημένη ρακή γιατί τελειώνει τόσο γρήγορα;

Και όταν απευθύνονται σε νεράιδες ώριμα παλικάρια τι γίνεται;

«Μου δίνετε ένα σταυρό;»

Βλέμμα απορίας…

«Εεεε στυλό εννοώ :-)»

«Βοήθειά σου!» προτείνοντας το στυλό προς το μέρος της.


Responses

  1. amorgos……………….

    ekei pou o ouranos k h thalassa ginontai ena me ton pio erwtiko tropo………..

    xara k luph se toso ises doseis poy menei monaxa h alhtheia gia ton kathena……..

    mou leipei………!

    sas filw amorgiala koritsia pou ematha oti perasate teleiaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa:)

  2. http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=18&artId=4590116

  3. Νίκος Γκάτσος – Ἀμοργός

    Νίκος Γκάτσος – Ἀμοργός
    Τὸ ξέρω πάνω στὰ χείλια σου ἔγραψε ὁ κεραυνὸς τ᾿ ὄνομά του
    Τὸ ξέρω μέσα στὰ μάτια σου ἔχτισε ἕνας ἀητὸς τὴ φωλιά του
    Μὰ ἐδῶ στὴν ὄχτη τὴν ὑγρὴ μόνο ἕνας δρόμος ὑπάρχει
    Μόνο ἕνας δρόμος ἀπατηλὸς καὶ πρέπει νὰ τὸν περάσεις
    Πρέπει στὸ αἷμα νὰ βουτηχτεῖς πρὶν ὁ καιρὸς σὲ προφτάσει
    Καὶ νὰ διαβεῖς ἀντίπερα νὰ ξαναβρεῖς τοὺς συντρόφους σου
    Ἄνθη πουλιὰ ἐλάφια
    Νὰ βρεῖς μίαν ἄλλη θάλασσα μίαν ἄλλη ἁπαλοσύνη
    Νὰ πιάσεις ἀπὸ τὰ λουριὰ τοῦ Ἀχιλλέα τ᾿ ἄλογα
    Ἀντὶ νὰ κάθεσαι βουβὴ τὸν ποταμὸ νὰ μαλώνεις
    Τὸν ποταμὸ νὰ λιθοβολεῖς ὅπως ἡ μάνα τοῦ Κίτσου.
    Γιατί κι ἐσὺ θά ῾χεις χαθεῖ κι ἡ ὀμορφιά σου θά ῾χει γεράσει.
    Μέσα στοὺς κλώνους μιᾶς λυγαριᾶς βλέπω τὸ παιδικό σου πουκάμισο νὰ στεγνώνει
    Πάρ᾿ το σημαία τῆς ζωῆς νὰ σαβανώσεις τὸ θάνατο
    Κι ἂς μὴ λυγίσει ἡ καρδιά σου
    Κι ἂς μὴν κυλήσει τὸ δάκρυ σου πάνω στὴν ἀδυσώπητη τούτη γῆ
    Ὅπως ἐκύλησε μιὰ φορὰ στὴν παγωμένη ἐρημιὰ τὸ δάκρυ τοῦ πιγκουίνου
    Δὲν ὠφελεῖ τὸ παράπονο
    Ἴδια παντοῦ θά ῾ναι ἡ ζωὴ μὲ τὸ σουραύλι τῶν φιδιῶν στὴ χώρα τῶν φαντασμάτων
    Μὲ τὸ τραγούδι τῶν ληστῶν στὰ δάση τῶν ἀρωμάτων
    Μὲ τὸ μαχαίρι ἑνὸς καημοῦ στὰ μάγουλα τῆς ἐλπίδας
    Μὲ τὸ μαράζι μιᾶς ἄνοιξης στὰ φυλλοκάρδια τοῦ γκιώνη
    Φτάνει ἕνα ἀλέτρι νὰ βρεθεῖ κι ἕνα δρεπάνι κοφτερὸ σ᾿ ἕνα χαρούμενο χέρι
    Φτάνει ν᾿ ἀνθίσει μόνο
    Λίγο στάρι γιὰ τὶς γιορτὲς λίγο κρασὶ γιὰ τὴ θύμηση λίγο νερὸ γιὰ τὴ σκόνη…

    (…)

    Κι ἂν θὰ διψάσεις γιὰ νερὸ θὰ στίψουμε ἕνα σύννεφο
    Κι ἂν θὰ πεινάσεις γιὰ ψωμὶ θὰ σφάξουμε ἕνα ἀηδόνι
    Μόνο καρτέρει μία στιγμὴ ν᾿ ἀνοίξει ὁ πικραπήγανος
    N᾿ ἀστράψει ὁ μαῦρος οὐρανὸς νὰ λουλουδίσει ὁ φλόμος.

    Αφιερωμένο στην παρέα της Αμοργού με με επιρροές από την χθεσινή βραδιά και εν’ αναμονή μιας καρτ ποστάλ
    :)


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: