Αναρτήθηκε από: Αστρής | Φεβρουαρίου 9, 2011

Axion

Ο καημός της ή για την ακρίβεια ένας από τους καημούς της ήταν να ζήσει την εμπερία των μπουζουκιών της εθνικής. Δεν χρειάστηκε να βγει ως την εθνική, αρκούσε μια πρόσκληση από τον τύπο που της είχε στείλει επανηλειμμένως να βγουν και χωρίς ιδιαίτερο λόγο απέφευγε. Μάλλον τώρα αντιλαμβάνεται γιατί το ένστικτό της την οδηγούσε σωστά…
Εν ολίγοις, της λέει ότι το πρόγραμμα έχει μπουζούκια στη μικρή επαρχιακή πόλη που ζούνε, δεν έχει πάει ποτέ (όχι στα μπουζούκια έχει πάει αλλά όχι σε αυτή την πόλη), πρόσφατα χωρισμένη (ξέρει ότι όλα τα τραγούδια έχουν γραφτεί γι’ αυτήν :-p) συμφωνεί.
Η βραδιά ξεκινά με ένα καφέ σε μια καφετέρια που είχε να πατήσει 10 χρόνια, μέσα της ξέρει ότι δεν είναι καλός οιωνός αυτό, αλλά το προσπερνά, δεν πιστεύει (ή προσπαθεί να μην πιστεύει) στα σημάδια. Καταφθάνει στην καφετέρια και βλέπει το γνωστό της με μία κοπέλα και έναν άλλον, αντιφατικά συναισθήματα την πλημμυρίζουν, από τη μία ανακούφιση που υπάρχει κάποια που συνοδεύει το γνωστό της, αλλά από την άλλη αισθάνεται άβολα με τον τύπο που είναι μόνος. Παρόλα αυτά ακόμα και εκεί δεν χάνει το «θάρρος» της και την ελπίδα της ότι μπορεί να μεγαλώσει η παρέα. Στον καφέ η βραδιά έχει προδιαγραφεί, σαν να βλέπει μπροστά της τι την περιμένει, τη χαριστική βολή δίνει το μυτερό παπούτσι του άντρα που κάθεται δίπλα της μόνος και η παρέα όχι δεν μεγαλώνει. Ο τύπος δίπλα της με τη ζώνη με τη μεγάλη ασημένια αγκράφα και το μυτερό παπούτσι είναι καραβανάς που μαθαίνει ιταλικά και τα βάζει με τους πολιτικούς που θα έβγαινε σε 5 χρόνια σε σύνταξη και τώρα τα νέα μέτρα του τα χαλάνε. Θέλει να πάρει το εφάπαξ,για να μη του το φάνε όπως λέει, και στην ερώτηση τι θα το κάνει απαντάει «Θα τα φάω στις @@@!». Στο μυαλό της έρχονται οι στίχοι της Χρύσπα «μου κάνει πλάκα ο Θεός» για άλλους λόγους βέβαια, και διακριτικά ρίχνει την ιδέα να μην πάνε στα μπουζούκια αλλά να πάνε για ποτάκι, την κοιτάνε όλοι αποσβολωμένοι, «μα τι λες τώρα;;;;» Βγάζουν όλοι λεφτά και αφήνουν για τον καφέ, έρχεται το γκαρσόνι και ο τύπος με το μυτερό παπούτσι σηκώνεται πληρώνει όλους τους καφέδες αυτός και δίνει μια «προσταγή», πάρτε τα λεφτά και πάμε.
Η ώρα έχει πάει 1:30 πμ και εισέρχονται στα μπουζούκια, ο «μετρ» του μαγαζιού πλησιάζει τον τύπο με το μυτερό παπούτσι (σημ. ο καραβανάς δεν μένει σε αυτήν την πόλη) ανταλλάσουν δυο λόγια και τους πάνε πρώτο τραπέζι πίστα, αλλά δεν είναι τόσο κεντραρισμένο το τραπέζι στην πίστα και ξαναμιλάει στον «μετρ» ο τύπος με το μυτερό παπούτσι και τελικά βρίσκονται φάτσα κάρτα στην πίστα και στο κέντρο του μαγαζιού. Και η εμπειρία ξεκινά…
Η κοπέλα πίσω από το μπαρ έχει περμανάντ αλλά 80’s και μακριά σκουλαρίκια, οι τραγουδίστριες άνω των 40 με κορμί που θα ζήλευαν και 20άρες! Τα λουλούδια ξαφνικά ρέουν προς το τραπέζι και μετά από μισό μπουκάλι Heig ο τύπος με το μυτερό παπούτσι αρχίζει να της ρίχνει ασταμάτητα λουλούδια και ναι είναι η ώρα να σηκωθούν να χορέψουν. Οκ την κάνουν την γύρα τους, κάνουν και μια δεύτερη και κατεβαίνουν γιατί έρχεται ο πιο λαϊκός βάρδος και λέει το άσμα «μα το δικό σου αμάρτημα του κόσμου όλου τα δάχτυλα…» και εκεί θυμάται ότι έχει χωρίσει, καιρός ήταν σκέφτηκε. Αφού τελειώνει το άσμα και το ουίσκι αυξάνει το ποσοστό αλκόολ στο αίμα τους, το πρώτο όνομα του μαγαζιού έρχεται στο τραπέζι,  η κοπέλα γυρίζει διακριτικά γύρω γύρω να δει αν είναι κανένας γνωστός, η μόνη σκέψη που τη σώζει είναι ότι δεν έχει «τελειωμένους» γνωστούς, αλλά και αυτή εκεί είναι τι πάει να πει αυτό; Η τραγουδιάρα ξαναβγαίνει και ο τύπος με το μυτερό παπούτσι της λέει ότι αυτή είναι παντρεμένη με το πρώτο όνομα του μαγαζιού που μόλις ήταν μαζί τους. Της φαίνεται περίεργο, αταίριαστοι εμφανισιακά, αλλά πιο πολύ της φαίνεται περίεργο πού το ξέρει αυτός, αφού δεν είναι από τα μέρη τους και τον ρωτάει. Η απάντησή του αποστομωτική «Να με συγχωρείς δασκάλα για το πως θα μιλήσω, αλλά εγώ είμαι παλιά @@@ στο κουρμπέτι!». Και συνεχίζει «Εγώ ερχόμουν κάποτε από την Αθήνα μόνο και μόνο να ακούσω τις φωνές εδώ». Σπιτσλες;;; Και λίγα λες η δικιά σου!
Και ξανά να ανέβουν να χορέψουν και εκεί το αίσθημα της αυτοσυντήρησης επανέρχεται και μετά από ένα χορό κατεβαίνει κάτω. Ακολουθεί και ο τύπος με το μυτερό παπούτσι. Εκεί που κάθονται έρχεται ο μαγαζάτορας στο τραπέζι, ψαρομάλλης με κατσαρό μαλλί ως τον ώμο, γιλέκο δερμάτινο, μυτερό παπούτσι και ζώνη με αγκράφα, δαχτυλίδια και καδένα. Εντάξει νομίζει ότι τα έχει δει όλα, αλλά αμ δε… Ξαφνικά η πίστα ανυψώνεται και πάνω της λικνίζονται κορμιά στους ρυθμούς του τσιφτετελιού. Γίνεται αυτόπτης μάρτυρας όλων των γυναικείων εσωρούχων και ξανά μένει σπιτσλες! Ξεχνάει πόσο τυχερή στάθηκε, αφού έχει υψοφοβία! Μετά από 5′ η πίστα ξανακατεβαίνει και πλέον αρχίζουν και πέφτουν τα φωτορυθμικά!Φωτεινές καρδούλες και φωτεινά LOVE πέφτουν πάνω στην πίστα, γαρύφαλλα και τακούνια παπουτσιών τα ποδοπατούν και ξαναθυμάται ότι έχει χωρίσει. Πατάνε την αγάπη; τις καρδιές; Δεν ξέρει τι να κάνει, να στενοχωρηθεί ή να γελάσει με όλα αυτά που βλέπει και ζει; Δεν κάνει τίποτα, απλά παρατηρεί σε μια γενικότερη φάση αφασίας. Το μόνο που την κάνει να γελά είναι όταν θα τα περιγράφει όλα αυτά στην παρέα της.

#1.Τα πρόσωπα, τα γεγονότα και οι καταστάσεις στην παραπάνω ιστορία είναι εντελώς φανταστικά και οποιαδήποτε σχέση με πραγματικά πρόσωπα ή οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά γεγονότα ή καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική και όχι εσκεμμένη. :)

#2.Το τραγουδάκι συνοδεύει την ιστορία έτσι για σπάσιμο στο όλο λαϊκό κιτς της ιστορίας


Responses

  1. «…το πρώτο όνομα του μαγαζιού έρχεται στο τραπέζι, η κοπέλα γυρίζει διακριτικά γύρω γύρω να δει αν είναι κανένας γνωστός, η μόνη σκέψη που τη σώζει είναι ότι δεν έχει “τελειωμένους” γνωστούς, αλλά και αυτή εκεί είναι τι πάει να πει αυτό;».

    Η πιο περιεκτική πρόταση.Και πολλαπλώς ερμηνευόμενη :p.

  2. «Πατάνε την αγάπη; τις καρδιές;» : Πολύ καλό θέμα για ρroposal….

  3. @Αστρής: καλέ πατούσαν το love γιατί είναι σαν κι αυτό το «τούτη η λέξη που την πατούμε, όλοι μέσα ‘θε να μπούμε» γιαυτό ;-) άκου που σου λέω

    @Μ: μου έφερες στο νου το «i don’t want to belong to any club that will accept people like me as a member»…

    @Χιονάτη: ..λες; :-)

  4. Εν δυνάμει αληθινή ιστορία, αν και νομίζω-ελπίζω ότι το ποσοστό των κοριτσιών-γυναικών που ένας απ’ τους πολλούς καημούς τους παραμένει η γνωριμία με μπουζούκια εθνικής οδού(ή παράδρομου αυτής) έχει μειωθεί αισθητά τα τελευταία χρόνια.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: