Αναρτήθηκε από: Χιονάτη | Νοεμβρίου 9, 2011

Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη…..

…δώσ’ της κλώτσο να γυρίσει παραμύθι να αρχινήσει!

Μια φορά και έναν καιρό χάθηκε η Δικαιοσύνη…

Οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια περνούσαν μα η Δικαιοσύνη δεν εμφανιζόταν και η ανομία που κυριαρχούσε παίδευε τον κόσμο…

Μια μέρα ένας σοφός είπε πως εγώ με τη σοφία που έχω θα φέρω πίσω τη Δικαιοσύνη, έτσι λοιπόν κίνησε να πάει να την φέρει…πέρασε πόλεις και χωριά, δρόμους και δρομάκια μα τη Δικαιοσύνη δεν τη βρήκε…

Μετά ένας πλούσιος είπε πως θα πάει εκείνος να βρει τη Δικαιοσύνη, τα πλούτη του ήταν ικανά να τη φέρουν πίσω…κίνησε κ αυτός μας δεν κατάφερε να βρει την Δικαιοσύνη…

Μετά από πολύ καιρό, ένας γέρος έχοντας στο χέρι του ένα μικρό μπουκαλάκι ξεκίνησε να πάει κ αυτός για να βρει τη Δικαιοσύνη, όλοι γέλασαν μόλις τον είδαν, αλλά εκείνος είχε πίστη πως μπορούσε να την βρει και να τη φέρει πίσω…Στο μπουκαλάκι του είχε το αίμα, τον ιδρώτα και τα δάκρυα των απλών ανθρώπων που υπέφεραν από την εξαφάνισή της…

Πέρασε κάμπους και βουνά, θάλασσες και ποτάμια μα οι μέρες περνούσαν κ δεν μπορούσε ούτε αυτός να βρει τη Δικαιοσύνη…στο τέλος κουρασμένος κ απογοητευμένος έκατσε πάνω σε ένα βράχο κ έτσι εκνευρισμένος όπως ήταν πέταξε το μπουκαλάκι του πάνω στο βράχο….το υγρό που είχε χύθηκε κ ξάφνου εμφανιστήκε ένα πυκνό σύννεφο καπνού….Όταν ο καπνός διαλύθηκε εμφανίστηκε ένα κοριτσάκι!

«Ποιά είσαι εσύ?», ρώτησε ο γέροντας

«Εγώ είμαι η Διαμαρτυρία! Και θα σε βοηθήσω να βρούμε τη Δικαιοσύνη», απάντησε το κοριτσάκι

Χαρηκε ο γέροντας κ αποφάσισε πως πρέπει να συνεχίσει να ψάχνει για τη Δικαιοσύνη. Έτσι λοιπόν πιάστηκαν χέρι χέρι και ξεκίνησαν κ πάλι να ψάχνουν….

Γύρισαν όλο τον κόσμο μα μάταια…πουθενά δεν την βρήκαν…

Έφτασαν στο τέλος του κόσμου, απογοητευμένοι και στενοχωρημένοι…εκείνη τη στιγμή είδαν να βγαίνει από το πλήθος μια νεαρή κυρία που στο ένα χέρι της κρατούσε ένα σπαθί και στο άλλο χέρι της μια ζυγαριά!!!

«Η Δικαιοσύνη», είπαν και οι δυο τους με μια φωνή!

«Ναι, η Δικαιοσύνη είμαι», απάντησε η γυναίκα

«Σε ψάχναμε σε όλη τη γη, πρέπει να έρθεις μαζί μας! Ο κόσμος υποφέρει από τότε που εξαφανίστηκες», της είπε ο γέροντας

«Δεν μπορώ να έρθω ακόμα! Θα έρθω όταν το μικρό κοριτσάκι που κρατάς μεγαλώσει!», απάντησε η γυναίκα


Responses

  1. Σενάριο #1: Το θέμα είναι ότι για να μεγαλώσει φυσιολογικά το κοριτσάκι πρέπει να περάσουν χρόνια, άρα η ανομία θα κρατήσει για πολύ καιρό ακόμα, και αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο, δηλαδή να υπάρξει Δικαιοσύνη μετά από πολλά χρόνια. Όχι και τόσο αισιόδοξο εφόσον θα πρέπει να υπομείνουμε αρκετά, αλλά υπάρχει φως στο τούνελ, βρε αδερφέ.

    Σενάριο #2: Το κοριτσάκι μπορεί να μην προλάβει να μεγαλώσει, λόγω πείνας και κακουχιών και να πεθάνει, άρα η Δικαιοσύνη δεν θα βρεθεί ποτέ. Απαισιόδοξο.

    Σενάριο #3: Μέσω επιστήμης, μεγαλώνουμε εν μία νυκτί το κοριτσάκι και η Δικαιοσύνη έρχεται. Τι καλά!!! Ελάτε στην Ελλάδα ζούμε, για να έχουμε σοβαρή επιστήμη απαιτείται σοβαρή μόρφωση και υποδομή. Το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας ποτέ δεν ήταν πρότυπο. Χλωμό.

    Σενάριο #4: Οι πιστοί προσεύχονται και ένα θαύμα επιτελείται και το κοριτσάκι μεγαλώνει/ Το κοριτσάκι έχει μια γονιδιακή μετάλλαξη και μια μέρα μεγαλώνει απότομα. Και εκεί αρχίζει η διαμάχη πιστών και απίστων για το «θαύμα», γιατί στην Ελλάδα είμαστε (για να μην ξεχνιόμαστε) και τραβάνε την κοπέλα (πλέον) από τη μία και από την άλλη μέχρι που τη σκοτώνουν και πάει και η τελευταία ελπίδα για τούτον τον τόπο. Πολύ θανατικό και ξύλο!

    Αγαπημένη Χιονάτη, αν και γνωρίζω και αναγνωρίζω τις προθέσεις σου μέσα από αυτό το παραμύθι, φοβάμαι ότι δεν είναι και τόσο επιτυχής η παρομοίωση. Και επειδή στα ταγκς έχεις και την οικονομική κρίση, διάβαζα ότι το ελληνικό κράτος πρώτη φορά που δεν είχε χρέος και έλλειμα ήταν αμέσως μετά τη Χούντα. Στη Χούντα δεν υπήρχε δικαιοσύνη! Άρα η οικονομική κρίση δεν ξέρω αν έχει τόσο ΑΜΕΣΗ σχέση με τη Δικαιοσύνη (γιατί σχέση έχει αναμφίβολα).
    Το πρόβλημα είναι ότι υπήρξε κρίση αξιών και ηθική κρίση, η οικονομική ήταν απλά η απόρροια αυτών. Το πρόβλημα είναι ότι η κοινωνία μας, είναι μια κοινωνία κυρίως Καταναλωτών. Και όπως εύστοχα μου είπε το καλοκαίρι ένας φίλος, το κακό είναι ότι υπάρχει υπερκατανάλωση και στις σχέσεις!

    Και τέλος, γιατί μακρυγόρησα πάλι :p παραθέτω μία παράγραφο από ένα άρθρο του Βαξεβάνη που διάβασα πρόσφατα:

    «Είναι τρομακτική η εικόνα ενός όχλου που ζητάει κάτι πίσω. Τα λεφτά, τα όνειρα, τα χαμένα χρόνια, την απαίτηση που απεμπόλησε και μαζί να μην πέσει ο Ολυμπιακός Βόλου, να φύγουν οι μετανάστες, να «δικαιωθεί» ο Ηρακλής, να πάρουμε την Πόλη για να την κάνουμε ίσως σαν την Ελλάδα. Η Δημοκρατία μας, κακομαθημένη και ετσιθελική, πρέπει ξαφνικά να ισορροπήσει ανάμεσα στη βουή του όχλου και τη λαϊκή απαίτηση. Πρέπει ν’ αναγνωρίσει την κραυγή από τον λόγο που δεν έμαθε ούτε ν’ αρθρώνει ούτε ν’ ακούει.»

    Και άντε λοιπόν μεγαλώνει η Διαμαρτυρία, θα αρθρώσει σωστά το λόγο της; Απέκτησε στα χρόνια που μεγάλωνε την παιδεία που απαιτείται για να μπορεί να αρθρώσει σωστά το λόγο της;

    Όσο και αν κάποιοι επιμένουν να βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο, εγώ το βλέπω πλέον άδειο, αλλά τουλάχιστον σκέφτομαι ότι άδειο ίσως μεταφέρεται πιο εύκολα σε μία βρύση για να γεμίσει ;-)

    Καλό σας απόγευμα!

  2. @Αστρής: Πολύ ωραία τα αναλύεις!!!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: