Robert Pattinson Νοεμβρίου 27, 2009
Posted by Holly in TaDikaMou, World we're living in.Tags: φρυγανιέρα, μπλε άνθρωποι, new moon, robert pattinson, twilight, vampire
1 comment so far
Ένα βαμπίρ μπορεί να είναι ρομαντικό. Επίσης μπορεί να είναι βετζετέριαν και να πηγαίνει σχολείο. Ο μπαμπάς ενός βαμπίρ μπορεί να είναι γιατρός και να βοηθάει τους ανθρώπους. Ένα βαμπίρ μπορεί να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Ένα βαμπίρ ερωτεύεται σπάνια αλλά βαθιά. Μεταξύ μας, τα ίδια λένε και για τους ανθρώπους-μπλε σε αυτά τα γνωστά ψυχολογικά-εγγυημένα όσο μια φρυγανιέρα που χαλάει αμέσως-τεστ που κατατάσσει τους ανθρώπους σε κατηγορίες χρώματα. Η αδερφή ενός βαμπίρ μπορεί να μην συμπαθεί την νύφη της, την φιλενάδα του βαμπίρ. Η οποία φιλενάδα έκανε κλιιιιιιιιικ στο βαμπίρ επειδή αυτό αδυνατούσε να διαβάσει τις σκέψεις της και το γεγονός αυτό, όπως και να το κάνουμε, το εξίταρε ποικιλοτρόπως το βαμπίρ και έτσι γεννήθηκε το μυστήριο και τουτέστιν ο έρωτας. (Όχι όλα στο πιάτο, μαέστροι.) Ένα βαμπίρ δεν κοιμάται. Πηγαίνει στο κρεβάτι της κοπέλας του και την χαζεύει που κοιμάται. Αυτή κοιμάται γιατί είναι άνθρωπος και όχι χιονάνθρωπος ή λυκάνθρωπος ή κάτι παρεμφερές, και το βαμπίρ είναι με αυτό ευχαριστημένο, που την βλέπει δηλαδή να κοιμάται. Μερικές φορές τα βαμπίρ είναι με κάτι τέτοια μικροπράγματα ευτυχισμένα. Γιατί και ένα βαμπίρ έχει δικαίωμα στην ευτυχία. Όπως και στην κοινωνική ασφάλιση, ας μην το ξεχνάμε. Και για να κλείσουμε ποιητικά, το βαμπίρ απαγγέλει υπερβολικά πάρα πολύ ωραία στίχους από τον Ρωμαίο και την Ιουλιέτα (του Σέξ πιρ βρε) και σε κάνει να λιώνεις. Ένα βαμπίρ, με λίγα λόγια, σε ταξιδεύει στα ψηλά βουνά και στα ψηλά δέντρα, σαν να λέμε στα ουράνια, και όταν πρέπει, ξέρει να σε φιλάει σαν να θέλει να σε ρουφήξει. Τι άλλο να θέλει μια γυναίκα στις μέρες μας;
ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΚΑΙ ΜΠΛΟΥΖ Νοεμβρίου 19, 2009
Posted by Holly in Viky.Tags: beatles, blues, diamonds
5 comments
Θα ήθελα να ήταν καλοκαίρι. Θα ήθελα ο ήλιος να με έκαιγε και να είχα μια κούνια, κούνια μπλε, κούνια μπέλα, κούνια bella. Θα ήθελα να γινόταν να αποδράσω από την πόλη και να ξεκινήσω για το road trip που ονειρεύομαι εδώ και χρόνια. Θα ήθελα να άκουγα τα καλύτερα τραγούδια και, ναι, να υπήρχαν ίσως ακόμα οι Beatles. Δεν θα συναντηθούμε απόψε, να πάμε μια βόλτα με την μηχανή να θυμηθούμε τα παλιά. Παλιοιστορίες.
Is there anybody going to listen to my story?
Facebook ή “Τάραμ Τάραμ Ταμ” Νοεμβρίου 13, 2009
Posted by Holly in La divina in cucina, TaDikaMou.Tags: facebook, πορτοκάλι, συνταγές, ΤΑΡΑΜ ΤΑΡΑΜ ΤΑΜ, κουλουράκια, MasterCard, sex and the city
4 comments
Αν ήμουν κορίτσι στο sex and the city, θα είχα βγει έξω (πού; μέσα;), βράδυ, με καλή παρέα και θα περνούσα καλά. Όπερ και εγένετο. Την επομένη ημέρα θα καθόμουν μπροστά στην οθόνη και τα πλήκτρα του ασυγκράτητου (έχει πάρει από εμένα) υπολογιστή μου. Όπερ και εγένετο. Θα προβληματιζόμουν για τις σχέσεις και το sex (βεβαίως βεβαίως) μέσα σε αυτό το city αλλά και worldwide. Όπερ και εγένετο. Προβληματίστηκα μία. Προβληματίστηκα δύο. Δεν προβληματίστηκα τρεις. Ολοκληρώθηκε βλέπετε ο προβληματισμός. Το facebook έχει αλλάξει τα δεδομένα, όσον αφορά στις πρώτες γνωριμίες, αλλά όσον αφορά κι σε εκείνες τις “κλειστού τύπου” (σαν τις ερωτήσεις ένα πράμα) προσεγγίσεις. Τρομερή διαπίστωση. Άξια του προβληματισμού. Πλέον, κάνουμε πολλών ειδών σχέσεις (όπως λέει και η Στηγκορφή Κανέλλα, Πολίτισσα 25 Αυγούστων) και δεν ξέρω (εγώ) που οδηγεί όλο αυτό. (Ντάξει, ίσως κι εσείς δεν ξέρετε.) Πιάσε το αυγό και κούρευτο; Ή άφησέ του τα μαλλιά να τα έχει; Μετά μπλέκεται και το άλλο θεματάκι, το τι_ψάχνει_ο_καθείς_στην_ζωή_του_και_πότε. Πούντο, πούντο το δαχτυλίδι, νάτο νάτο δε θα το βρεις. Το δαχτυλίδι που φορείς, δε θα το βρεις, δε θα το βρεις. Μέσα σε αυτή τη θολούρα σκέψης, τα αποστάγματα σοφίας, τα παιδικά τραγουδάκια που απασχολούν δημιουργικά μικρούς και μεγάλους εγκεφάλλους, μόνο ένα πράγμα μου φαίνεται σίγουρο αυτή τη στιγμή, το (δεν θα σας κρατήσω σε αγωνία) εξής: Αν ήμουν κορίτσι στο sex and the city, δεν θα είχα, with high probability, φτιάξει τα (ομολογουμένως τέλεια!!!) κουλουράκια πορτοκαλιού που έφτιαξα σήμερα. Κι αυτό είναι ανεκτίμητο. Για μένα και για όσους τα έφαγαν. Γιατί “κάποια πράγματα είναι ανεκτίμητα. Για όλα τα άλλα υπάρχει η MasterCard”.
Κουλουράκια Πορτοκαλιού
Υλικά: 1 ποτήρι του νερού ελαιόλαδο, 1 ποτήρι του νερού ζάχαρη, 1 ποτήρι του νερού πορτοκαλάδα, κανέλα, γαρύφαλλο, 2 κουταλάκια του γλυκού baking powder, ξύσμα από 1 πορτοκάλι, λίγο κονιάκ ή cointreau, αλεύρι για όλες τις χρήσεις (όσο πάρει).
Εκτέλεση: Ανακατεύουμε όλα τα υλικά μαζί και πλάθουμε τα κουλουράκια, κατά προτίμηση σε σχήμα “γάμα”. Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, στους 170 βαθμούς Κελσίου, για 20 λεπτά περίπου.
Καλή Απόλαυση…. ;)
Μη μου θυμώνεις, μάτια μου. Νοεμβρίου 7, 2009
Posted by Holly in World we're living in.Tags: Κουγιουμτζής
4 comments
Τα παλτά μυρίζουν ναφθαλίνη.
52 ways to describe (s)now.
Με έχεις πολύ προβληματίσει.
Θέλω να κάνω τους ανθρώπους ευτυχισμένους.
Θα βρω τον καλύτερο.
Θα πάμε ποδηλατάδα την Κυριακή.
Θα βρω τον καλύτερο τρόπο επιβίωσης.
Θα τρέξω.
Across The Universe.
Η σοκολάτα γάλακτος είναι πιο γλυκειά από την μαύρη.
Χτες έκλαιγα για 3 ώρες συνεχόμενα.
Μάμπο.
Ξέρω τι φταίει και δεν κάνω κάτι για αυτό.
Bridge Over Troubled Water.
Όταν διαβάζω ποιήματα, φοράω πολύχρωμα γυαλιά.
Η φωνή σου μου φέρνει στο νου παλιά ταινία.
Fall of the Wall
Τα καλύτερα κείμενα γράφονται όταν υποπίπτω σε αμαρτίες, παραπτώματα.
Μη μου θυμώνεις, μάτια μου.
Δεν με καταλαβαίνεις.
Με γλυκό χαμόγελο μια καληνύχτα πες μου.
Χρόνια Πολλά! Νοεμβρίου 2, 2009
Posted by Holly in Eternal style, Events, La divina in cucina, TaDikaMou, Viky, World we're living in.Tags: happy birthday, πέστο, συνταγές
5 comments
To Whom It May Concern
Ήταν μεσημέρι. Ήταν ένα κορίτσι. Κι ένα αεροδρόμιο. Και γεννήθηκε κάτι. Την μέρα που γιορτάζουν οι Άγιοι Ακίνδυνος, Αφθόνιος, Πηγάσιος, Ελπιδοφόρος και Ανεμπόδιστος. Τους είχε ακούσει παλιότερα αυτούς τους Αγίους με αυτά τα -έως και αστεία για Αγίους και ανθρώπους, ονόματα και είχε γελάσει. Το κορίτσι. Κι έτυχε να έχει εκδωθεί εκείνη την μέρα το εισιτήριο. Του κοριτσιού. Και έτυχε η ανάγκη να ανοίξει κάτι στο διαδίκτυο, σαν μια κάποια φωνή για διάφορα θέματα, να γίνει εκείνη την μέρα. Του έτους. Κι έτσι στήθηκε κάπως όλο αυτό το blog. Η δημιουργία του έγινε σαν σήμερα, σήμερα είναι τα γενέθλια, και το πρώτο post μάλιστα σαν σήμερα ξεκίνησε, αλλά επειδή μεσολάβησε μεγάλο ταξίδι, ολοκληρώθηκε και δημοσιεύτηκε μια μέρα μετά. Αυτά για την ιστορία.
Συνεχίζουμε να είμαστε σε αυτό το blog τέσσερις αγαπημένοι Chefs. Άλλοι συμμετέχουν περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Άλλοι δίνουν κομμάτια από την ψυχή τους, άλλοι κομμάτια από την κουζίνα τους κι άλλοι από παντού. Κανείς δεν ξέρει αν θα συνεχιστεί το blog για καιρό ακόμα. Εξαρτάται από τα κέφια και τις καθημερινότητες όλων. Το να γράφεις ή να μην γράφεις posts δεν σου αλλάζει την ζωή. Κάνει ίσως κάποιους να χαίρονται (για) όσα γράφεις ή να μαντεύουν τι προσπαθείς να πεις πίσω από τις λέξεις. Κάνει εμένα, γιατί για τον εαυτό μου μπορώ μόνο να μιλήσω, να νιώθω πιο ανάλαφρη ή πιο εκτεθειμένη, ανάλογα με τις μέρες, τις νύχτες και τα φεγγάρια.
Ο καιρός περνάει, πέρασε, για να φτάσουμε εδώ σήμερα, ένα χρόνο μετά. Οι ζωές αλλάζουν και προχωρούν. Αναπόφευκτα σκέφτομαι πόσα δεν έχουν γίνει από εκείνο το πρώτο post μέχρι τώρα. Σαν απάντηση μπορώ να πω “αρκετά”, κάποια με νόημα, κάποια χωρίς. Αυτή φαίνεται να είναι η ζωή όμως, τόσο λογική όσο και παράλογη, τόσο παράλογη όσο και λογική. “‘Ενα αστείο η ζωή. Δεν έχει πώς, ούτε γιατί”, λέει ένα τραγούδι.
Εύχομαι να είμαστε όλοι καλά και να γίνονται πράγματα. Να μην είμαστε στάσιμοι. Εκτός αν είμαστε βαθιά ευτυχισμένοι.
Ευχαριστούμε πολύ όλους όσους μας έχουν διαβάσει ή/και έχουν κατά καιρούς σχολιάσει κάποιο από τα άρθρα μας.
Χρόνια Πολλά!
Kind Regards,
Holly
P.S.: Σαν δώρο θα δώσω τις αναλογίες από την Fresh Basil Pesto που μου έχουν πει ότι την φτιάχνω ωραία..
Fresh Basil Pesto Recipe
2 φλυτζάνια φύλλα βασιλικού (πλυμμένα και στεγνωμένα)
3 γεμάτες κουταλιές σούπας τριμμένη παρμεζάνα
μισό φλυτζάνι κουκουνάρι (κατά προτίμηση ελαφρώς καβουρδισμένο)
1-2 σκελίδες σκόρδο
1 φλυτζανάκι του καφέ λάδι
αλάτι και φρεσκοτριμμένο πιπέρι
:)
Εσύ Κι Εγώ Οκτωβρίου 26, 2009
Posted by Holly in Uncategorized.Tags: Γαλάνη, Διαίσθηση, Εσύ κι Εγώ, Κ.Βήτα, Φθινόπωρο
3 comments
Στην Α.Ν.
Βλέπω, κοιμάμαι, ακούω, μυρίζω, περπατάω, ζω. Και έχω στο μυαλό μου όλους εκείνους που δεν μπορούν να το κάνουν. Προσπαθώ να σκέφτομαι εκείνους που δεν θα υπάρχουν αύριο, να θυμάμαι εκείνους που τους μάζεψε το χτες και τους πήγε κάπου μακριά, να συνειδητοποιώ ότι κι εγώ είμαι τόσο παροδική. Είναι φθινόπωρο και μια αιωρούμενη μελαγχολία μοιάζει must, σαν τις ομπρέλες, αξεσουάρ της εποχής. Τα ερωτήματα που μας κάνουν να ψαχνόμαστε μπορούν να μετρηθούν σε …πολλά, “ασήμαντα” ή “σημαντικά”, παλιά ή καινούρια. Προσπαθώ να χαίρομαι που προσπαθώ, που οι γύρω μου προσπαθούν, προσπαθούν να διώξουν τον στεναχωρημένο εαυτό τους, να σβήσουν κάποιες ενοχλητικές σκιές (που θα μουτζουρώσουν τις φωτογραφίες που θα βγάλουμε στο φωτεινότερο “μετά”), να πάνε μπροστά. Χαίρομαι που κάποιοι πολύ καλοί φίλοι ψάχνουν να βρουν την δύναμη να ζήσουν, να κινηθούν, να μιλήσουν, για να μου χαρίσουν και πάλι πολλά χαμόγελα, για να τραγουδήσουμε και να χορέψουμε και πάλι κάποια στιγμή μαζί τα πιο ωραία τραγούδια. “Η καρδιά είναι μισός προφήτης”, λέει ένα εβραϊκό γνωμικό, κι αυτό εμένα μου αρκεί. Μην αργείς.
nobody’s fault Οκτωβρίου 12, 2009
Posted by Holly in World we're living in.Tags: Irving Penn, Life of Brian, reality
4 comments
[transcript from Monty Python's Life of Brian]
STAN: It’s every man’s right to have babies if he wants them.
REG: But you can’t have babies.
STAN: Don’t you oppress me.
REG: I’m not oppressing you, Stan — you haven’t got a womb. Where’s the fetus going to gestate? You going to keep it in a box?
(STAN starts crying.)
JUDITH: Here! I’ve got an idea. Suppose you agree that he can’t actually have babies, not having a womb, which is nobody’s fault, not even the Romans’, but that he can have the right to have babies.
FRANCIS: Good idea, Judith. We shall fight the oppressors for your right to have babies, brother. Sister, sorry.
REG: What’s the point?
FRANCIS: What?
REG: What’s the point of fighting for his right to have babies, when he can’t have babies?
FRANCIS: It is symbolic of our struggle against oppression.
REG: It’s symbolic of his struggle against reality.
Irving Penn, Street Findings, New York, 1999
Εκλογές 2009 Σεπτεμβρίου 30, 2009
Posted by Holly in World we're living in.Tags: ΕΕΚ Τρoτσκιστές, ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ, Ενωση Κεντρώων, ΚΚΕ, ΚΚΕ μ-λ, ΚΟΤΕΣ, ΛΑΟΣ, ΝΔ, ΟΑΚΚΕ, ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, κ.α.
4 comments
-Yes.
-Με ακούτε;
-Yes.
-Σας τηλεφωνώ από εταιρία δημοσκολπήσεων.
-Yes.
-Πού προτίθεστε να ρίξετε την ψήφο σας;
-Yes.
The (e)xml-file ή το μπάσκετ Σεπτεμβρίου 23, 2009
Posted by Holly in TaDikaMou.Tags: σχολείο, ελεύθερο /αμαρκάριστο σουτ, κουλούρι, μπάσκετ, x-files, xml
add a comment
Αναζητώ την χαμένη παιδικότητά μου στα σουσαμάκια από ένα κουλούρι που έτρωγα παλιά στο σχολείο. Το κουλούρι δεν είναι από παλιά, της τότε εποχής, της εποχής του σχολείου (my beautiful school age self), γιατί δεν γίνεται να είναι από παλιά, φρέσκο είναι, σημερινό, από το φούρνο της γειτονιάς. O φούρνος ήταν να γκρεμιστεί κάποτε αλλά δεν γκρεμίστηκε κι αυτό δεν έχει να κάνει με την έκφραση που όλοι ξέρουμε (κι εσείς κι εγώ) “κάποιος φούρνος θα γκρεμίστηκε” και την λέμε σήμερα (όχι χτες ή αύριο), άγνωστο γιατί, όταν μας επισκέπτεται κάποιος, που έχουμε να δούμε πολύ καιρό ή όταν anyways σου χτυπάει κάποιος την πόρτα (τοκ τοκ τοκ τοκ τοκ τοκ) από το παρελθόν σου καθ’ οιονδήποτε τρόπο. Και αφού δεν γκρεμίστηκε ο φούρνος, αγοράζουμε σήμερις τα κουλουράκια. Τόσο απλό. Περίπλοκο είναι το μέγα ερώτημα που ξεπροβάλλει, όπως ξεπροβάλλει από την γωνία κάποιος που ήταν κρυμμένος μέσα στο σύθαμπο. Πόσο “φίλος” μπορείς να είσαι με έναν ex; Μαζεύω με το χέρι μου τα πεσμένα σουσαμάκια και σχηματίζω ένα σύννεφο, μια ανατριχίλα και μια μπάλα. Του μπάσκετ.
Fashion Line Σεπτεμβρίου 19, 2009
Posted by Holly in Events.Tags: costumes, fashion, music
add a comment
Σε μια έκθεση με όνομα COSTUMES
Τί φοράμε;
Holly
Creme Brulee
Αστρής
Χιονάτη